Co zrobić żeby nie być nadubranym?

A oto fragment listu Przemysława H., do którego chcę się w tym miejscu ustosunkować:
„Osoba przestrzegająca zasad etykiety zdecydowanie wyróżnia się w tłumie. Zjawisko to jest szczególnie rozpowszechnione wśród ludzi młodych – widać to szczególnie na wyższych uczelniach. Podam kilka przykładów:
- chodzenie na co dzień w marynarce w przypadku dwudziestokilkuletniego mężczyzny rzuca się w oczy, a krawat wywołuje często nieukrywane zdziwienie;
- poszetka w kieszeni marynarki – jest to zjawisko tak rzadkie, że
zapytano mnie nawet czy idę na wesele albo jakiś bankiet;
- smoking do opery – znam osobę, która ubrawszy się do opery w smoking
czekała na znajomego przy wejściu – w efekcie tego jedna osoba udająca
się na występ (nikt oprócz tego znajomego nie miał na sobie smokingu)
pomyślała, że to parkingowy i podała mu kluczyki do samochodu;
- odpowiedni ubiór do kościoła – garnitur jest zjawiskiem rzadkim, ale
nie budzi jeszcze większego zdziwienia;
- odpowiedni ubiór na egzamin – w przypadku egzaminów ustnych jeszcze
bywa przez większość osób przestrzegany, ale na egzaminie pisemnym
jest już tragicznie – ostatnio byłem jedyną osobą z ponad
pięćdziesięciu na sali, która miała na sobie garnitur;
- odpowiedni ubiór młodych wykładowców – może nie powinno się oceniać
ludzi po ubiorze, ale wykładowca przychodzący na zajęcia w
wyciągniętym T-shircie ze śmiesznym nadrukiem, jeansach i adidasach,
kiedy ja siedzę w koszuli i marynarce, naprawdę nie robi dobrego
wrażenia;
- wielkie zdziwienie i oburzenie niektórych osób pracujących w
państwowym urzędzie, kiedy kierowniczka nakazała stosowny ubiór (kilka
osób zrezygnowało z pracy “przecież nie będę codziennie chodził/a w
garniturze/spódnicy”. (…) Jak rozwiązać taki stan rzeczy?”

Savoir vivre nie rozwiązuje do końca sytuacji, które pojawiają się w XXI wieku. Ten wiek jest bowiem za bardzo, jak na razie, prostacki. Takim nierozwiązanym do końca problemem jest dziś kwestia ubioru. Savoir vivre mówi o tym, że człowiek nie może być niedoubrany (ubrany mniej elegancko i odświętnie niż wszyscy pozostali uczestnicy spotkania – w domu, restauracji, teatrze itd.). Ten postulat savoir vivre zawsze było łatwo spełnić. I dziś jest łatwy do spełnienia.
Savoir vivre mówi też o tym, że człowiek nie może być nadubrany (ubrany bardziej elegancko i odświętnie niż wszyscy pozostali uczestnicy spotkania – w domu, restauracji, teatrze itd.). I ten postulat trudno dziś, osobom, które wybrały savoir vivre jako sztukę życia, spełnić. Gdybyśmy go spełniali literalnie chodzilibyśmy prawie na okrągło w ubraniach z lumpeksu.
Cóż wiec zrobić żeby w takich wypadkach być zgodnym z savoir vivre, pogodzić wszystkie jego wskazania i dobry smak.
Są, według mnie, trzy sposoby rozwiązania tego problemu.
1. W niektórych sytuacjach wybierać bardzo dyskretna elegancję. Oto przykład. W kinie, w godzinach południowych, była premiera filmu. Większość osób przyszła ubrana jak z lumpeksu. Niektórzy, jak to zaobserwowałem postarali się jednak o to, by za bardzo od reszty nie odstawać, a zarazem zachować swój dobry smak. Mężczyźni ubrali się zatem w sztruksowe spodnie i sportowe marynarki oraz kolorowe, dyskretne koszule i takie krawaty. Nie odstawali, ale zachowali formy. Podobnie możemy ubrać się na śniadanie w restauracji pięciogwiazdkowego hotelu, które goście rano wyglądają jakby wybierali się właśnie na działkę pracowniczą.
2. Jest taka zasada savoir vivre: jeżeli pojawia się sytuacji, w której musimy złamać jedną zasadę savoir vivre, by wypełnić inną wybieramy złamanie zasady mniej ważnej. Jestem głęboko przekonany. Jeżeli zatem pojawiamy się w operze i mamy do wyboru albo ubrać się tak jak trzeba i wyglądać w swoim smokingu jak kanarek wśród wróbli albo ubrać się jak reszta i pojawić się w operze jak „barbarzyńca w ogrodzie sztuk”, to lepiej wybrać opcję pierwszą, zachować heroicznie wierność zasadom savoir vivre i etykiety i dawać im publiczne świadectwo. Nawet, gdy 99 osób łamie zasady savoir vivre i nie przestrzega etykiety ja jako ta setna osoba nie mogę czuć się z nich zwolnionym.
3. Można tworzyć grupy tych osób, dla których savoir vivre jest sztuką życia i w takich grupach udawać się do opery, restauracji. W takich też grupach można, przynajmniej od czasu do czasu, organizować spotkania towarzyskie. Wtedy nie będzie tego problemu, a im większa grupa tym skuteczniejsze, przy okazji, promieniowanie savoir vivre. Może uda się nam takie grupy organizować poprzez ten blog. Wspaniale by było.

http://www.savoir-vivre.com.pl/

Moje książki