Savoir vivre, ideologia, tradycja

Ten problem wywołała Pani Katarzyna pisząc: Szanowny Panie, proszę skomentować to, co Pani Maria Pina zauważyła:
„Oczywiście na blogu nie ma miejsca na wypowiedzi ideologiczne.”
A czy wypowiedź „(…) absurdem jest porównywać czystość kobiety (dziewictwo) z życiem seksualnym mężczyzny” nie jest ideologiczna?”.
Zachowuje się Pan w sposób niekonsekwentny. Rozumiem, że to nie jest blog o tematyce feministycznej, ale również nie powinien akceptować publikacji ideologii seksizmu, a nią niestety Pan pozwala, co głęboko mnie oburza i rani moje uczucia.

To ostatnie zdanie dotyczące oburzenia i zranienia wywołuje u mnie skojarzenia z różnymi wydarzeniami na Zachodzie Europy związanymi z islamem. W wielu miejscach zaczęto wycofywać ze stołówek szkolnych czy pracowniczych wieprzowinę, „bo to Mozę oburzać i ranić wyznawców islamu”. Dzieciom zaczęto zabraniać przynoszenia do przedszkola czy szkoły „cukierków z alkoholem”, „bo to oburza czy rani wyznawców islamu”. W wielu miejscach zaczyna się usuwać krzyże „bo to oburza czy rani wyznawców islamu”.

Gdy kogoś oburza i rani coś, co zawsze było normalne dla danej cywilizacji musi sobie uświadomić, że od tej cywilizacji się oderwał i reprezentuje już inna cywilizację.

Etykietę można oderwać od savoir vivre, ale wtedy przekształci się w pustą formę ewentualnie zostanie zredukowana do ceremoniału, który stosuje się tylko w podniosłych chwilach.

Savoir vivre to filozofia, głęboko zanurzona w tradycji europejskiej, zakorzeniona, w tym, co można by nazwać konserwatyzmem przy zastrzeżeniu, że przez konserwatyzm rozumie się szacunek i zaufanie do podstawowych nurtów i wartości tradycji.

Zauważmy, że myśl „(…) absurdem jest porównywać czystość kobiety (dziewictwo) z życiem seksualnym mężczyzny” nie pochodzi z jakiejś ideologii seksizmu tylko jest elementem pewnym kultury i tradycji europejskiej od niepamiętnych czasów głęboko osadzonym z podstawowej europejskiej płaszczyźnie – płaszczyźnie prawa naturalnego.

W Europie tym co było najbardziej wartościowe dla mężczyzny był honor. Przez wieki określano precyzyjnie (również w kodeksach honorowych) czynniki, które powodowały utratę honoru. Były wśród nich czyny w taki czy inny sposób związane z życiem seksualnym. Tak ujmuje to najbardziej nowoczesny „Kodeks honorowy Boziewicza”:
Wykluczonymi ze społeczności ludzi honorowych są osoby, które dopuściły się pewnego ściśle kodeksem honorowym określonego czynu; a więc indywidua następujące (podaję wybrane punkty):
4. homoseksualista;
9. przyjmujący utrzymanie od kobiet nie będących jego najbliższymi krewnymi;
10. kompromitujący cześć kobiet niedyskrecją;
14. ten, kto nie broni czci kobiet pod jego opieką pozostających.

Zauważmy, że pojawia się tu pojęcie „czci kobiecej”.
Cześć ta może zostać naruszona przez samą kobietę, a nawet kobieta może się jej pozbawić głownie przez czyny o charakterze seksualnym.
Ktoś może też godzić w część kobiecą czynem lub słowem.

Na wartości „czci kobiecej” opiera się do dziś precedencja w savoir vivre i szczególny szacunek dla kobiety oraz specjalne jej traktowanie; kobieta jest ważniejsza od mężczyzny, bo posiada cześć.
Mężczyzna w naszej kulturze (i w świetle savoir vivre) nie może uderzyć kobiety otwartą dłonią w twarz (ani w żaden inny sposób). Kobieta może (a niekiedy powinna) uderzać mężczyznę otwarta dłonią w twarz.

Gdy mężczyzna złapie kobietę za pierś jest skandal, dostaje w twarz od kobiety i zostaje postawiony przez jej opiekuna przed sąd honorowy (tego nie ma np. w kulturze arabskiej).

Gdy kobieta złapie mężczyznę za pierś wywoła tym najwyżej zdziwienie lub uśmiech (to a propos pewnych, wynikających również z prawa naturalnego różnic pomiędzy kobietą a mężczyzna).

Przyjęcie savoir vivre jako swojej filozofii życia to również zanurzenie się w znacznej mierze w tradycji europejskiej, a przynajmniej nie odnoszenie się do niej negatywnie czy z pogardą.

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Filozofia savoir vivre. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 odpowiedzi na „Savoir vivre, ideologia, tradycja

  1. Aluś pisze:

    Jak zatem powinien zareagować mężczyzna, gdy zostanie chwycony przez kobietę za pierś, tyłek albo kroczę a sobie tego z różnych względów nie życzy?

  2. Panu Alusiowi: Podobnie jak kobieta.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s