Wobec niepełnosprawnych umysłowo

Pani Początkująca Dama napisała: Jak powinniśmy traktować osoby, nazwijmy je, niepełnosprawne umysłowo? Już wyjaśniam. Pracuje w biurze usługowym, wejście jest bezpośrednio z ulicy. W okolicy mieszka starsza pani nie do końca sprawna umysłowo. Często przychodzi do biura, siada na miejscu dla interesantów i przekonana o naszej intymniej przyjaźni (podejrzewam, że myli mnie z jakąś przyjaciółką z okresu młodości) zwierza się z problemów, prosi o przysługi (niemożliwe do spełnienia), albo po prostu opowiada niestworzone historie które jej się przydarzyły (opowieści są bez ładu i składu). Uniemożliwia mi prace często przez godzinę lub dłużej. Zwykle zaciskam zęby, jestem grzeczna ale staram się nie wdawać w dyskusje, czekając aż sama zdecyduje, że skończyła i pójdzie – myślę, że z perspektywy savoir vivre postępuję poprawnie (skutek jest taki, że starsza pani przychodzi częściej, prawdopodobnie jest przeze mnie traktowana dużo przychylniej niż przez innych, wiem, że odwiedza w ten sposób wszystkie okoliczne sklepy i urzędy). Tu pojawia się jednak problem – ja jestem w pracy i nie mogę dwa, trzy razy w tygodniu oddawać się „prywatnym” dyskusjom przez ponad godzinę. Koledzy z pracy, a przede wszystkim przełożony, uważają, ze powinnam ta panią po prostu wypraszać, ale wydaje mi się to bardzo niegrzeczne. Co zrobić w takiej sytuacji?

Savoir vivre nie jest czymś co prowadzi do utrudnienia nam życia. Pozwala również na ucięcie pewnych spotkań czy rozmów jednak w takiej formie, ze to nikogo nie może boleć.

Zachowanie Pani Początkującej Damy jest szlachetne, ale zarazem pociąga za sobą pewne wyrzeczenia, cierpienia i problemy w pracy.

Są dwa sposoby rozwiązania tego problemu.

Pierwszy, definitywne rozwiązanie sprawy: za każdym razem oznajmia: „Przepraszam bardzo, nie mogę z panią rozmawiać. Jestem w pracy i szef zabronił mi takich rozmów. Nakazał mi skupić się na pracy”.

Drugie, delikatniejsze z darem miłości bliźniego. To samo co w pierwszym, ale np. cztery razy na pięć odwiedzin tej pani ( w piąte: wysłuchać).

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Savoir vivre na co dzień. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

3 odpowiedzi na „Wobec niepełnosprawnych umysłowo

  1. Monika pisze:

    Znalazłam Pana blog dość przypadkowo, a od razu mi się spodobał. Podziwiam Pana wiedzę w zakresie savoir-vivre i chciałabym skorzystać z okazji i zapytać Pana o sposób podziękowania młodym artystom za występ podczas koncertu. Sama jestem dość młoda, oni (mężczyźni) też są jeszcze młodzi. Jednak muzyka, którą wykonują (jest to opera) jest już wysokich lotów i całe widowisko, które nas czeka w ich wydaniu, będzie wydarzeniem o dużym wymiarze kulturalnym. Chcielibyśmy z koleżanką uhonorować artystów kwiatami, jednak nie wiemy jakie kwiaty wybrać oraz czy w ogóle wypada nam je im wręczyć. Prosimy o poradę 🙂 Dziękuję z góry i pozdrawiam gorąco.

  2. Magdalena pisze:

    Panie Doktorze, a co Pan radzi w sytuacji gdy bliska rodzina (teściowa) przychodzi zaproszona na poranną kawę ok 11 rano i siedzi w gościach do 21. Sytuacja powtarza się nagminnie, kilka razy w tygodniu. Mieszka blisko, nie czeka na zaproszenie, tylko sms owo informuje że się wybiera (lub zaproszona na poranna kawe zostaje do wieczora i nie reaguje na teksty ze mamy inne plany, że z kimś jesteśmy umowieni – zostaje podczas wizyt innych zaproszonych osób ). Kiedy odpisuję, ze nie mogę akurat dzis, i zapraszam na nastepny dzien, robi awanturę rodzinna bo ona pezeciez w dobrej wierze (np kupila jajka ekologiczne i akurat dzis musi je orzekazac). Do tej pory podejmowalismy grzeczne próby dania do zrozumienia ze takie sytuacje są dla nas trudne. Nie poskutkowało. Druga strona medalu jest taka, że teściowa pomaga nam czasem w opiece nad dziećmi i w każdej sytuacji możemy liczyć na pomoc w tej kwestii. Jaka jest granica grzeczności gdy ktoś nam bliski rażąco przekracza przyjęte normy?

  3. Grzegorz pisze:

    Witam serdecznie.
    Z uprzejmością chce zwrócić uwagę na wygląd Pańskiej strony dla telefonów. Pańska strona dla komputerów ma kolory brązowe. Dla urządzeń mobilnych nawigator (menu) jest niebieski – tak się nie robi. To nie wygląda estetycznie. W dodatku gwiazdki „*” oznaczające wymagane pole do wpisanie (podpis i e-mail) nie leżą na swoim miejscu.
    Pozdrawiam Grzegorz.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s